"آخه جناب شروان...کي گفته من معتادم...کدوم شير پاک نخورده اي اين حرف رو به شما ژده؟"
"جناب سروان:قرار بود با هم روراست باشيم..نه اينکه به من دروغ بگي ."
"آخه فدات شم ..حرفه شما متييين..اما من حتي شيکارم نميکشم.اين آب دماغمم که مي بينيد واشه اينه که مرژ دماغ دارم. لهجمم واشه اينه که يه مدت روشيه بودم..20 شالِ برگشتم ايران اما هنوژ    لهجم عوژ نشده..بايد عمل کنم اما پول عمل معموليمم ندارم چه برشه به اين شيژا."
"اگه قبول نداري بيا بريم منو تشت کنن..اگه قدّّّ يه نخود نيکوتين تو شلنگ کشي بدنم پيدا کردن..شما منو بفرشت ژندان."
"آخه آقايون من بد ميگم..آخه به من مياد معتاد باشم..؟"
جمعيت دو يا سه نفر:" نه..نه.. اصلا.."

نفر اوّل از سه نفر:
"جناب سروان اين آقا معتاد نيست اما واسه پيشگيري از اعتياد بد نيست يه دوره ي تابستانه بره دارالتعديد."

نفر سوم:                                                                                                                            "نه آقا اين چه حرفيه شما ميزنيد..مگه هرکس معتاد باشد بايد برود دارالتعديد؟؟ من پيشنهاد ميکنم شما ايشان را ببريد يک کلينيک خصوصي براي ترک اعتياد خود. من خودم يک آشنا سراغ دارم، کارش  هم خوبه."

نفر دوم:                                                                                                                              "نه عزيز من، اين آقا کفن نداره چه برسه به گور.با موقعيت نا مناسب جامعه و رُکود اقتصادي و از جمله تحريم آن، کسي به فکر ترک اعتيادش يا چيز ديگري نيست..مشکلات انقدر زياد شده که  ما فرهنگ و مشکلات اجتماعي و فساد جامعه رو  بلکول از ياد بردي ايم..."
"به زباني ساده تر بگويم،امروزه در کنار تامين نيازهاي خانواده ميباست سرمايه اي جدا براي مُردن و مراسم تدفين و سنگ قبر و خرماي شب جمعه و حتي اشکي که بقيه ميريزند و...  کنار گذاشت...
به عبارتي امروزه مُرده ها رو هم مي تيغند."

جناب سروان: "آقايون محترم بحث اقتصادي و اجتماعي  دردي رو از ما و اين بدبخت گرفتار .... اين کجا رفت..لعنت به همه ی شما با اين حرفهاي مزخرفتون..."

مرد اولي:"اين جناب چرا همچين کرد؟"
مرد دوم: "فکر کنم يارو معتادِ از دستش در رفت."
مرد اول:" اشکالي نداري يه روز گير ميفته؛ بريم سر کارمون ."